Er bestaan vele tientallen diëten, maar lang niet ieder dieet wordt ‘een hype’.Waarom werden het Montignac, Sonja Bakker en Dr. Frank dieet, om er maar een aantal te noemen, dat dan ineens wel? Het zijn toch drie totaal verschillende diëten, met heel afwijkende voedingsrichtlijnen. Maar dat lijkt niets uit te maken, ze zijn allemaal razend populair geworden. Hoe kan dat, wat zijn de overeenkomsten? Een ding hebben ze in ieder geval gemeen: je valt er, zeker in het begin, goed mee af. Maar daar zou de vergelijking dan ook mee moeten ophouden, zo op het eerste gezicht. Maar er is nog een overeenkomst waar je misschien niet zo gauw aan zou denken. Dat is het feit dat al deze ‘dieetgoeroes’ gebruik maken van dieetvoorschriften die, in zowel de keuze en samenstelling van het voedsel als in de voorgeschreven tijd van de dag, strikt opgevolgd moeten worden. Dat betekent dus, dat niet het dieet zelf – want alle drie totaal verschillend – maar de strikte dieetvoorschriften, de kracht zijn van het grote succes. Deze voorgeschreven eetregels, inclusief de recepten en boodschappenlijstjes, zijn het houvast voor de vele mensen, meestal vrouwen, die al zo vaak en zo lang tevergeefs op dieet geweest zijn. Want door het strikt naleven van de dieetregels, kan je tenminste niet meer ‘de fout ingaan’ en dat voelt veilig. Dat is de belangrijkste reden waarom dit soort diëten zo populair zijn. Bovendien is de bedenker van het dieet iemand waarmee je je kan identificeren of die deskundigheid uitstraalt. Dat schept vertrouwen en hoop, waardoor het gevoel ontstaat dat het dit keer écht gaat lukken. En daar zijn deze ‘goeroes’ en hun marketingadviseurs heel goed van op de hoogte. Daarom maken zij ook alle drie gebruik van dezelfde ‘psychologische marketingtruc’. Zij  spelen in op een verschijnsel dat in de psychologie ‘aangeleerde hulpeloosheid’ wordt genoemd.

Dit is een gemoedstoestand waarin mensen terechtkomen – vaak door negatieve ervaringen in het verleden- waarin ze zichzelf wijs hebben gemaakt, dat ze hele eenvoudige beslissingen niet meer zélf kunnen nemen. In dit voorbeeld dus op het gebied van eten. Door de vele mislukte lijnpogingen – met vaak het onvermijdelijke jojo-effect als gevolg – hebben, meestal vrouwen, het vertrouwen in hun eigen vermogen om af te vallen vaak verloren. Ze zijn er door de jaren heen, meestal onbewust, van overtuigd geraakt dat zij niet (meer) op eigen kracht kunnen afvallen. Maar dat dit alleen nog lukt, wanneer ze ‘aan de hand meegenomen worden’ en precies datgene eten, wat die ander hen heeft voorgeschreven. Bij wijze van spreken liefst van dag tot dag en van uur tot uur.

Op dit, meestal onbewuste gevoel van hulpeloosheid – ‘Help, ik kan het niet alleen, ik heb dit product (dieet) nodig’- wordt daarom handig ingespeeld.  En wel op zo’n manier dat alles wat je nodig hebt om af te vallen volgens dat bepaalde dieet, je op een presenteerblaadje wordt aangereikt, inclusief de recepten en boodschappenlijstjes. Hierdoor hoef je niet meer zelf na te denken over wat en hoeveel je mag eten om af te vallen. De enige moeite die je nog wel zelf moet doen, is het boek aanschaffen, de daarin voorgeschreven voedingsmiddelen  kopen en de dieetregels  strikt opvolgen.

Wat is daar verkeerd aan, vraag je je nu misschien af, wanneer je jezelf hierin herkent. Dat is toch juist gemakkelijk? Dan hoef ik me in ieder geval niet iedere dag opnieuw af te vragen wat ik moet kopen om te eten en of dat toegestaan is. Zo weet ik tenminste zeker dat ik afval. Dat klopt: als je het dieet precies volgt zul je meestal afvallen en dat is natuurlijk prettig.  En als je écht gelooft dat jij het niet zelf meer kunt, is het ook begrijpelijk dat je voor een dergelijk dieet kiest. In de praktijk blijkt echter, dat je jezelf hier uiteindelijk geen dienst mee bewijst, sterker nog: op de lange termijn werkt het zelfs tégen je. Want hoe onschuldig en gemakkelijk het ook lijkt, er schuilt in dit niet meer zelf hoeven nadenken ook een groot gevaar. Want door het klakkeloos volgen van dieetvoorschriften bevestig je keer op keer je eigen vaak onbewuste overtuiging – dat je inderdaad zelf niet in staat bent om een blijvende verandering in je eetgedrag en daarmee in je gewicht aan te brengen -. Je bekrachtigt hierdoor a.h.w. je eigen ‘hulpeloosheid’. Iedere keer dat je weer een dieet uitprobeert, dat anderen voor jou bedacht hebben, zeg je in feite tegen jezelf: ‘Inderdaad, ik kan het niet alleen, ik heb anderen nodig die me zeggen wat, hoeveel en wanneer ik mag eten’.

En dat is nu precies waar de ‘dieetgoeroes’ zich op richten. Op je gevoel van machteloosheid, op je gevoel dat jij zelf geen enkele invloed hebt op je eetgedrag. Op je overtuiging dat jij zelf niet weet hoe je moet afvallen, ook al zou je dat objectief gezien wel op eigen kracht kunnen. Wat het daarbij vaak nog moeilijker maakt om te geloven dat je het wel zelf kunt, is het feit dat je je vaak aansluit bij anderen die hetzelfde dieet volgen.  Meestal via een website met een actief forum, waar je met ‘lotgenoten’ over je ervaringen met het bewuste dieet kunt praten en soms vragen kunt stellen aan de bedenker van het dieet. Slim bedacht allemaal, want daardoor is er binnen zo’n groep gelijkgestemden meestal geen plaats voor andere ideeën over afvallen. Hierdoor kom je ook niet zo snel in aanraking met andere afslankmethodes. En blijf je dus geloven dat een voorgeschreven dieet de enige juiste manier is om af te vallen. Maar terwijl je dus denkt dat je iets leert van het volgen van een dergelijk dieet, wordt in feite je gevoel van afhankelijkheid, onmacht en ‘hulpeloosheid’ juist versterkt en je zelfvertrouwen steeds verder aangetast.  Want het gedachteloos volgen van dieetvoorschriften zal je eetgedrag uiteindelijk niet écht veranderen, in tegendeel zelfs. Het zal op den duur jouw controle over je eigen eetgedrag aantasten, omdat niet jij, maar de voorschrijvers van het dieet uiteindelijk bepalen wat, wanneer, hoeveel en in welke combinaties je mag eten. Hoe ‘hulpeloos’ kan en/of wil je zijn? Denk je nu, dat jij echt niet beïnvloed wordt en gewoon bewust kiest voor een dergelijk dieet, vraag je dan eens af hoe vaak je een soortgelijk dieet al gevolgd hebt en of de resultaten daarvan blijvend waren.

Wanneer je stopt met het dieet, maar je merkt dat je onzeker wordt als je niet meer volgens je dieetvoorschriften eet, heb je duidelijk niets geleerd. Dat kan ook bijna niet, want je hebt je eetgedrag alleen maar tijdelijk aangepast aan het door jou gekozen dieet. Want als je je eetgedrag daadwerkelijk zou hebben veranderd door het volgen van dat dieet, zou dit betekenen dat je er niet meer afhankelijk van zou hoeven zijn. Je hebt pas echt iets geleerd, wanneer je zonder gebruiksaanwijzing iets zelfstandig kunt doen. Zoals autorijden zonder instructeur, je nieuwe combimagnetron bedienen zonder de gebruiksaanwijzing, een lekkere appeltaart bakken zonder het recept op het aanrecht. Werkelijke gedragsverandering, het aanleren van nieuw gedrag, vindt namelijk plaats in je hersenen, in je denken en handelen. Dat is de werkelijke basis voor meer zelfvertrouwen: leren vertrouwen op je eigen kennis en kunde. Dat lukt natuurlijk niet als je je eigen denken uitschakelt. Met betrekking tot verandering van je eetgedrag betekent dit te durven en kunnen eten zonder dieetvoorschriften, daarbij vertrouwend op je eigen lichaam en de signalen die het uitzendt, want:

‘Vertrouwen in je eigen handelen is de eerste voorwaarde voor succes’

Wil jij kennismaken met een methode die jou wel leert, om op een doeltreffende manier en op eigen kracht, blijvend af te vallen? Lees dan mijn boek en/of volg één van de daarop gebaseerde workshops of trainingen. Jouw vermeende ‘hulpeloosheid’ is slechts aangeleerd gedrag en kan dus ook weer worden afgeleerd, waardoor je niet meer afhankelijk zult zijn van allerlei diëten. Je bent namelijk tot veel meer in staat dan je nu misschien zelf gelooft.

Ik lees graag je reactie.

Waarom ga je er als vanzelfsprekend vanuit dat jij fout bent, wanneer je lichaam alleen maar vraagt om voldoende voedsel? Waarom vind je het normaal, dat je na een weekend, feestje of vakantie, waarin je even niet volgens je dieetvoorschriften hebt gegeten, weer aankomt? Zolang dat alleen vocht is dat binnen 1 of 2 dagen weer weg is, is er niets aan de hand. Maar als je werkelijk een flink aantal kilo’s aankomt na een weekend of vakantie, die er niet zo gemakkelijk weer afgaan, is de kans groot dat je stofwisseling door het regelmatig lijnen erg traag is geworden. Je lichaam gaat dan zodra er meer calorieën binnenkomen, hamsteren om het tekort aan brandstof aan te vullen. Als dit bij jou het geval is, geef je in feite zelf al aan dat meer eten dan je volgens je dieet mag, meteen resulteert in aankomen. Met andere woorden: je zult dus altijd volgens een dieet moeten leven om niet meer aan te komen. En dat is pas ècht ongezond, omdat dit vaak veel te weinig is voor je lichaam om goed te kunnen blijven functioneren. En te weinig eten en/of te weinig vet binnenkrijgen kan gevaar opleveren voor je gezondheid. Dat is dus geen al te best nieuws, meer hierover vind je in dit artikel.

Maar het goede nieuws is, dat je echt geen dieet hoeft te volgen om op een voor jouw lichaam gezond gewicht te komen én te blijven. Meer informatie hierover vind je op mijn eigen site.

Het klinkt alsof dit een probleem is dat pas de afgelopen jaren is gaan spelen. Maar in 1996 was mij dit al opgevallen bij veel vrouwen die ik begeleidde. Daarom heb ik daar destijds een klein onderzoekje naar gedaan. De uitkomst hiervan (dezelfde als bij het Amerikaanse onderzoek) heb ik later ook in mijn boek RE(d)T je gewicht verwerkt, dat ik speciaal geschreven heb voor vrouwen met dit probleem. Hieronder een fragment uit dit boek.

“Voor deze enquête vulden drieëntwintig gewone vrouwen in de leeftijd van 22 tot 58 jaar anoniem een uitgebreid enquêteformulier in. Met ‘gewone’ vrouwen bedoel ik hier, zoals gezegd, vrouwen die niet leden aan een officiële eetstoornis. Zeven van deze vrouwen hadden een normaal gewicht met een BMI tussen de 20-25. Één vrouw scoorde zelfs net even boven de categorie ondergewicht met een BMI van 19 (!). Zes vrouwen hadden een licht tot matig overgewicht met een BMI tussen de 25-28. De overige elf vrouwen hadden een duidelijk overgewicht ofwel obesitas, met een BMI tussen de 30-37. Morbide Obesitas, de ernstigste vorm, met een BMI hoger dan 40 kwam bij deze vrouwen niet voor.

Het eerste dat me opviel was dat alle vrouwen ontevreden waren met hun gewicht. Daarbij bleek het feitelijk gewicht van geen enkel belang: ook vrouwen met een licht tot normaal gewicht voelden zich te dik en deden daarom regelmatig het 1000-calorieëndieet, voorgeschreven door hun lijnclub. Bijna al deze vrouwen, ook die met een gezond gewicht, schaamden zich voor hun lichaam en meenden dat hun gewicht een slechte invloed had op hun gezondheid en hun sociale en zakelijke contacten. ‘Slank-zijn’ betekende voor hen niet alleen ‘gezond ‘, maar vooral ook ‘mooi’. Om dit te bereiken lijnden de meeste vrouwen regelmatig en gingen hiermee ook vaak jarenlang door. Zij hielden dit 3 maanden tot 28 jaar (!) vol, gemiddeld 11 jaar. Twee van hen boekten daar uiteindelijk blijvend resultaat mee, voor de overige eenentwintig vrouwen was het gewichtsverlies slechts tijdelijk. Ondanks deze teleurstellende ervaringen gingen zij toch weer op dieet en bleven zij van alles proberen om gewicht te verliezen. Hoewel veel vrouwen het gevoel hadden dat zij geen controle hadden over hun eet- en snoepgedrag, bleven ze de schuld hiervan bij zichzelf zoeken, waardoor ze steeds kwader op zichzelf werden. Zij meenden dat, wanneer ze nu maar meer wilskracht en doorzettingsvermogen zouden hebben en streng genoeg voor zichzelf zouden zijn, het hun uiteindelijk wel zou lukken om blijvend af te vallen. En dus bleven zij zichzelf om deze ‘zwakte’ uitschelden, waarschijnlijk in de hoop dat deze gevoelens hen zouden motiveren om sterker te zijn en het beter te doen. Deze negatieve benadering bleek echter vooral averechts te werken: veel vrouwen zeiden juist te eten en/of te snoepen wanneer zij niet lekker in hun vel zaten. Eten om emotionele redenen, dus. Hoewel veel vrouwen aangaven zich verdrietig, moedeloos en soms zelfs wanhopig te voelen in de strijd tegen de kilo’s, motiveerde dit hen over het algemeen niet om hulp te zoeken. ‘Sterk zijn en je problemen zelf oplossen’ was hun motto. Hulp zoeken vonden de meesten ook raar of eng, ze waren toch zeker niet gek? Daarbij speelde de schaamte die veel vrouwen voelden met betrekking tot hun gewicht en eetgedrag ook een belangrijke rol. Als ze al met iemand over deze problemen praatten, was dat meestal met familie of vriendinnen. Met de huisarts of diëtiste werd hierover minder gesproken. Te zien aan de resultaten van de enquête, boekte het praten met bekenden weinig resultaat. Desondanks wilden de meeste vrouwen geen hulp, omdat zij nergens meer in geloofden of vonden dat erover praten toch niet helpt. En sommigen zelfs, omdat zij zichzelf een hopeloos geval vonden.

Niet zo vreemd dus, dat zo weinig vrouwen aanklopten bij de hulpverlening. Inmiddels is de vraag naar hulp wel gestegen, maar ik vermoed dat de meeste vrouwen die problemen hebben met hun eetgedrag en gewicht nog steeds niet in de rij staan om hulp te zoeken. Liever vestigen zij hun hoop op weer een zogenaamd nieuw caloriebeperkend dieet. Dat is jammer, want hulp vragen is in mijn ogen geen teken van zwakte, maar juist van kracht: het geeft aan dat je jezelf de moeite waard vindt om uit te zoeken waarom het lijnen steeds mislukt. De uitslag van de enquête en mijn jarenlange praktijkervaring laten zien dat afvallen voor veel vrouwen veel meer inhoudt dan slechts het volgen van een dieet”.

Helaas bestaat dit probleem dus al vele jaren, maar ik ben blij dat er nu steeds meer aandacht aan wordt geschonken. En het is zeker niet iets om je voor te schamen, 2 op de 3 vrouwen worstelen hier ook mee, je bent dus zeker niet de enige!

Wil je meer lezen over dit probleem en de mogelijke oplossing hiervoor, lees dan mijn boek. Je kunt hier alvast de 1ste 2 hoofdstukken GRATIS downloaden. Of ga naar mijn site, waar je heel veel informatie kunt vinden.

Yvonne

Dit is de kop van een artikel in de Telegraaf waar ik het volkomen mee eens ben. Uit onderzoek blijkt dat het opbouwen van een positief zelfbeeld erg belangrijk is om te kunnen afvallen. Dit is als gewichtscoach en trainer ook al jaren mijn eigen ervaring. Daarom is mijn begeleiding altijd gericht op het ontwikkelen van meer zelfvertrouwen door te werken aan een positief zelf- en lichaamsbeeld. Alleen zo bouw je een stevig innerlijk fundament op waardoor je meer vertrouwen in jezelf en je lichaam krijgt.

Wil jij ook op deze manier afvallen, lees dan mijn boek RE(d)T je gewicht waarin deze aanpak uitgebreid beschreven staat. Een fragment uit mijn boek:

Je zelfbeeld:

‘Je zelfbeeld is het beeld dat jij van jezelf door de jaren heen gevormd hebt. Het is jouw mening over jezelf en de mate van waardering die je voor jezelf als persoon hebt. Hoe wij over onszelf en ons lichaam hebben leren denken, is voortgekomen uit de talrijke boodschappen die onze ouders, grootouders, familie, onderwijzers, de kerk – kortom de maatschappij – ons in de loop van onze opvoeding, hebben meegegeven. De normen en waarden die ons zijn bijgebracht. Naast de waardering voor de dingen die we goed deden, werden we over het algemeen toch vaker gewezen op wat we niet goed deden. We hoorden bijvoorbeeld: eet je bord leeg, ruim je rommel op, doe de afwas, hou nou eens op, help toch eens mee, wat ben je toch lastig, gedraag je netjes of hou op met je zusje of broertje pesten. Ook op school bestonden allerlei regels waaraan je moest voldoen: opletten tijdens de les, niet spieken, je huiswerk afhebben, goede cijfers halen en slagen voor je examen.

Om de waardering en liefdevolle aandacht te krijgen van al deze belangrijke mensen moest je uiteraard gehoorzamen. Hierdoor kun je onbewust het zelfondermijnende, irrationele idee gekregen hebben, dat je alleen maar geaccepteerd wordt als je doet wat de ander van je vraagt. Dat je de liefde of positieve aandacht van iemand altijd eerst moet verdienen. Misschien waren je ouders nogal prestatiegericht en heb je daardoor leren denken, dat het erg belangrijk is om iets in je leven te bereiken. Slagen als student, slagen in je carrière, of uitblinken in sport of muziek. Een aantrekkelijk uiterlijk hebben of populair zijn, zodat je ouders trots op je konden zijn. Daarmee kun je de zelfondermijnende overtuiging hebben ontwikkeld dat je pas waardering verdient als je aan bepaalde voorwaarden voldoet. Je voelt je pas goed genoeg als je altijd alles goed doet en geen zwakke kanten hebt. Deze verbale of non-verbale boodschappen, die ons meestal goedbedoelend werden meegegeven, zijn maar al te vaak geworden tot overtuigingen als waren deze de enige juiste waarheden. Hierdoor ben je uiteindelijk jezelf ook op die manier gaan beoordelen of erger nog: veroordelen. Deze be- of veroordelingen heb je door de jaren heen zo verinnerlijkt, dat het daarmee ook je eigen onbewuste overtuiging is geworden over wie en wat je denkt te zijn. Je praat dan op eenzelfde manier in gedachten over en tegen jezelf zoals je geleerd hebt tijdens je opvoeding. Zonder nog na te denken of dat beeld van jezelf eigenlijk wel klopt.’

Wil je in de praktijk oefenen met deze manier van afvallen dan kun je eind september meedoen met een training. Datum en tijd volgen z.s.m.

Lees hier het gehele artikel in de Telegraaf.

Als volle vrouw heb ik regelmatig gehoord dat ik maar op dieet moest en boven al, dat ik met mijn luie kont van de bank moest komen en eens wat aan sport moest gaan doen. Diëten is iets bijzonders, hoeveel je ook op je eten let, het wil niet zeggen dat je afvalt. Ik zou er zeker een blog over kunnen schrijven, maar ik wil me vandaag richten op het sporten. Wie heeft bedacht dat volle mensen lui zijn? Het is een stigma, waar je moeilijk vanaf komt. Natuurlijk er zijn luie dikkertjes , maar niet elke dikke vrouw is lui, zo is ook niet elke luie vrouw dik. Wetenschappers zijn nog steeds aan het onderzoeken, waar je dik van word en er is gebleken dat sport en eten niet de enige factoren zijn. Toch als volle vrouw word ik regelmatig geconfronteerd met stigma’s. Stigma’s zijn niet altijd negatief. Je hebt ook de vooroordelen dat volle vrouwen gezellig zijn. Maar dat bedoel ik niet. Wanneer mensen mij becommentariëren, luister ik, ik denk na en probeer de goede dingen uit te voeren.

Mijn hele leven heb ik veel gesport, zwemmen en waterpolo zijn daarbij mijn hoofd-sporten, maar wanneer er op het werk een toernooi was van voetbal, basketbal, of andere balsporten dan kon je mij zeker in een sport tenue mijn best zien doen. Sport is heerlijk, niet alleen doordat je je spieren voelt, je lekker uit kan leven en het goed is voor je lijf. Sport is ook gezellig. Vooral in een team een prestatie leveren geeft verbroedering.
Ook sport heeft zijn mindere kanten. Als volle vrouw vind ik het soms lastig om te sporten. Hoewel ik lekker in mijn vel zit, moet ik bekennen dat mijn lichaam kuren heeft. Ik merk dat ik nu schrijf dat ik daar als volle vrouw last van heb, maar het zou best kunnen dat ik wanneer ik slank zou zijn tegen dezelfde problemen zou lopen. Natuurlijk is het waar dat gewicht je gewrichten nog meer belast, daarom is het belangrijk de juiste sport te kiezen. Ouderdom brengt zo zijn kwalen, of je nu dik of dun bent, je leert lichaam kennen en merkt wat wel en niet kan. Sporten is een essentieel iets, maar welke sport past het beste bij je, wat vind je lijf lekker om te doen en waar haal je je persoonlijke voldoening uit?
In het oude Duitsland werden kinderen getest op hun lichamelijke talenten en daar werd hun sport op uitgekozen. Soms vraag ik mij af of ze dit ook in Nederland hebben. Een soort sport-test om te kijken wat voor jouw lichaam het beste is. Ieder heeft zijn mogelijkheden en onmogelijkheden, het wil niet zeggen dat wanneer je lichamelijke problemen zou krijgen bij de ene sport je dat bij de andere ook zou krijgen. Sporten die ik vroeger geweldig vond als, voetbal, basketbal en streetdance bleken voor mijn voeten een probleem. Al op jonge leeftijd kreeg ik de tip om te gaan zwemmen, goed voor de hypermobiliteit, de rug en daardoor zou ik geen last hebben van een aangeboren vervorming van mijn hiel-benen. Ik had het geluk dat ik ook een talent had voor zwemmen en heb dat in mijn leven dan ook heel veel gedaan. Eerst wedstrijdzwemmen en daarna jarenlang waterpolo, tot schouder blessures roet in het eten gooide. Waterpolo moest ik gedag zeggen zelfs gewoon zwemmen wilde niet meer.

In de tijd dat ik veel sportte (tot zo’n 10 uur in de week) was ik ook dik. In tijden van blessures kwam ik wel snel aan en merkte ik dat ik het sporten zeker nodig had om niet dikker te worden. Zelfs in die tijd hoorde ik van onwetende lui vaak dat ik maar eens moest gaan sporten en afvallen. Ik trok me daar niet veel van aan. Ik was een gezonde dikke vrouw zei ik altijd. Nadat ik moest stoppen met waterpolo heb ik verschillende sporten geprobeerd, maar mijn lijf wilde niet meewerken. Ik ging geloven in het feit dat ik lui was, al fietste ik wel een boel zeker 100 km in de week. Wat kon ik nog wel, en bovenal miste ik het erg. Ik heb fitness geprobeerd, maar dat vond ik saai. Ook heb ik Zumba geprobeerd, dat vond ik geweldig, maar mijn lijf had er zeker problemen mee.

Nu in een nieuwe omgeving ben ik weer op zoek gegaan. Ook leek het of mijn lijf schreeuwde om zwemwater. Gisteren ben ik voor het eerst wezen aqua-joggen. Ik heb dingen gedaan in het water die ik niet eerder had gedaan, het is afwisselend en leuk en je kan het zo zwaar maken als je zelf wil. Natuurlijk miste ik wel een balletje, maar het is zeker een goede vervanging. Zelfs mijn schouders konden het volhouden. Maar wat het allerbelangrijkste was, mijn lijf vond het fijn. Voor mij is er een klein stuk van mijn zoektocht naar de juiste sport opgelost, langzaam zal ik het weer op gaan bouwen.

Het stigma drukt nu minder op mijn schouders. Dat maakt dat ik me weer realiseer dat het maar een stigma is en dat je niet naar stigma’s hoeft te leven. Ik leef mijn eigen leven op mijn manier. Ik ben een volle vrouw, Maar ik laat mij niet beperken door de mening van mijn omgeving. Ik zie het als opbouwende kritiek en neem daar waar mogelijk, actie. Laat het stigma lui en dik, zijn eigen leven maar leiden. Ik leef het mijne en daarin hoort het niet thuis.

Angelouise, meer info

 ‘We kunnen niets veranderen tenzij we het eerst aanvaarden’

Maar hoe kun je je lichaam leren accepteren, terwijl je er helemaal niet tevreden mee bent? Allereerst door te erkennen dat het lichaam dat je nu hebt, het enige is dat je ooit zult hebben. Je zult er je hele leven mee moeten doen, dus kun je het maar beter goed leren verzorgen. Je lichaam zorgt immers ook goed voor jou, door jou zo goed mogelijk te laten functioneren. Zelfs wanneer je je lichaam regelmatig tegenwerkt door het volgen van allerlei populaire diëten. Jouw lichaam is uniek en niemand heeft exact hetzelfde lichaam als jij. En ook jij zult nooit exact hetzelfde lichaam als iemand anders kunnen hebben, wat de maatschappij in het algemeen en de afslankindustrie in het bijzonder je ook voorspiegelen. Dit eerst voor jezelf erkennen is heel belangrijk, omdat je nu eenmaal niets kunt veranderen, in dit geval je huidige lichaam, tenzij je het eerst aanvaardt. Want wat er niet is, kun je natuurlijk ook niet veranderen. Dit betekent overigens niet, dat je er dan ook niets meer aan zou willen of mogen wijzigen. Het is heel normaal en menselijk dat je er lichamelijk graag zo goed en verzorgd mogelijk uit wilt zien.

Maak daarom een begin met accepteren door het lichaam dat je nu hebt goed te vinden zoals het is. Ook al vind jij dat je lichaam nu niet voldoet aan jouw en/of andermans normen. Stop met het continu bekritiseren, veroordelen, of erger nog, het geheel of gedeeltelijk afwijzen van je lichaam. Probeer je eerst goed te gaan voelen over jezelf en je huidige gewicht. Natuurlijk kun je doorgaan met vechten tegen je huidige lichaam, het naar beneden blijven halen en het af te wijzen. Natuurlijk kun je blijven zeggen dat het niet eerlijk is dat anderen in aanleg slanker zijn dan jij. En je kunt uiteraard blijven proberen om af te vallen door stug door te gaan met lijnen en daardoor steeds gefrustreerder raken. Maar je kunt ook proberen te gaan werken aan acceptatie ervan. Het niet accepteren of afwijzen van je lichaam heeft namelijk uitsluitend invloed op je gedachten en gevoelens, maar geen enkele invloed op hoe je lichaam er feitelijk op dit moment uitziet. Je zult er dus niet slanker door worden. Het zijn nutteloze, negatieve gedachten. Door zo te blijven denken, ga je je alleen maar steeds slechter voelen. En hoe slechter jij je voelt, des te meer je behoefte aan eten weer de kop op zal steken. De keus is dus aan jou. Je kunt een hekel aan je lichaam blijven houden, maar je zou het ook kunnen leren accepteren. Want pas dan zul je in staat zijn om blijvend af te vallen tot een voor jouw lichaam ideaal gewicht.

Meer lezen?

Het hebben van een laag zelf- en lichaamsbeeld heeft vooral te maken met een gebrek aan zelfvertrouwen, niet durven zijn zoals je werkelijk bent. Daarom probeer je vaak door af te vallen je zelfvertrouwen te verhogen. Je vindt jezelf over het algemeen pas écht de moeite waard als je slank(er) bent en bent ervan overtuigd dat anderen dat ook zullen vinden. Maar als het lijnen weer mislukt en je bijvoorbeeld weer aankomt, zakt je toch al lage zelfwaardering nog meer. Met als gevolg dat je je regelmatig zorgen maakt over je uiterlijk en je in gedachten bijna voortdurend bezig bent met voedsel, eten en je gewicht.

Maar afvallen als zodanig kan nooit jouw zelfvertrouwen blijvend verhogen en je innerlijke onzekerheden wegnemen. Want zelfvertrouwen heeft niets te maken met hoe je eruit ziet of hoeveel je weegt, maar alles met degene die jij vanbinnen werkelijk bent. Gebrek aan zelfvertrouwen kan een gevolg zijn van je opvoeding. Daarom is het belangrijk onderscheid te leren maken tussen hoe jij werkelijk bent en het onjuiste zelfbeeld dat je, vaak onbedoeld of onbewust, door je ouders en andere belangrijke mensen in je leven mogelijkerwijs is aangepraat.

Hierdoor kijk je vaak op een niet rationele, meestal negatieve manier naar jezelf. Je vergroot als het ware je zwakheden en tekortkomingen uit, omdat je daar voortdurend op gefocust bent. Hiertoe vaak aangespoord door het vervelende kritische stemmetje diep vanbinnen, dat nooit écht tevreden is. Hierdoor heb je weinig tot geen aandacht voor je goede eigenschappen en kwaliteiten. Bij anderen zie je meestal wel heel duidelijk hun goede en mindere eigenschappen, maar bij jezelf zie je vaak alleen de ‘mindere’ kant. Daardoor kun jet het gevoel hebben dat je in vergelijking met anderen eigenlijk weinig of niks voorstelt.

Hoe realistisch is dit beeld van jezelf eigenlijk? Om meer zelfvertrouwen te ontwikkelen en daarmee een stevig innerlijk fundament op te bouwen is het belangrijk om je aandacht méér op je goede eigenschappen, kwaliteiten en vaardigheden te richten en eens kritisch te kijken naar de manier waarop jij je zwakke of ‘negatieve’ eigenschappen verwoordt.

Meer weten? Kijk op mijn site

Schuldgevoelens ontstaan wanneer we in conflict komen met ons geweten, met onze eigen opvattingen over goed en kwaad. Als we heel jong zijn, is ons geweten nog niet zo ontwikkeld en functioneren onze ouders als een soort extern geweten. Wanneer we bijvoorbeeld net met onze mollige vingertjes een kopje van de tafel wilden trekken of een koekje van de schaal pakken, spraken onze opvoeders op bestraffende toon tegen ons. Met kleine duidelijke zinnetjes zoals: ‘Nee…. nee, dat mag niet’ en ‘Uh uh pas op, niet aankomen.’ Zolang onze ouders in de buurt waren, luisterden we meestal wel. Maar zodra zij, en daarmee ons geweten, wegliepen, trokken we alsnog het kopje van de tafel of pikten toch een koekje van de schaal. Als we op latere leeftijd iets deden dat volgens onze opvoeders fout of slecht was, werden ze pas echt boos en kregen we soms zelfs straf. Ze zeiden dat wij ons voor ons gedrag moesten schamen. We werden op z’n minst heel duidelijk gewezen op wat we verkeerd gedaan hadden, moesten daarvoor spijt betuigen en vooral beloven dat we het niet nog eens zouden doen. Op deze manier brachten onze opvoeders ons het verschil bij tussen goed en kwaad en tussen wat hoort en niet hoort. Zo ontwikkelde ons geweten zich en verinnerlijkten wij uiteindelijk wat we geleerd hadden tot onze eigen normen en waarden. Wanneer we als ouder kind de ouderlijke regels overtraden, voelden we ons schuldig van binnenuit. Een onprettig en onrustig gevoel. Het is dan ook uit angst voor schuldgevoel dat we als kind iets niet doen wat niet mag. Wanneer wij als volwassenen onze eigen regels overtreden, legt ons geweten ons direct een innerlijke straf op in de vorm van schuldgevoel.

Dit gevoel ontstaat doordat je iets doet wat volgens jezelf niet mag. Schuldgevoel is niets anders dan een zelfveroordeling, een strijd tussen enerzijds je geweten (dat wat niet mag) en anderzijds eigenbelang (dat wat je zelf graag wilt). Het bekende gevoel dat de kop opsteekt, wanneer je te veel snoept of iets dat niet mag toch gegeten hebt. Het is een voortdurend gevecht met je eigen ik, een tweestrijd in jezelf. Een strijd waardoor je alleen maar meer gespannen en ontevredener wordt en vooral ook moedeloos, want schuldgevoel lost helemaal niets op. Je raakt verstrikt in een doolhof van wisselende gevoelens, waardoor je  voortdurend in een cirkel denkt. Je vraagt jezelf af of het fout was dat je gezondigd hebt en geeft tegelijkertijd je eigen antwoord: ‘Ja dat was fout, ik hoor niet te zondigen als ik op dieet ben’, omdat dit inmiddels een rotsvaste overtuiging geworden is. Een zelfondermijnende gedachte, die maakt dat jij jezelf steeds weer opnieuw veroordeelt als je eet wat je niet mag eten. Het is niet alleen een vervelend gevoel, het is tegelijkertijd ook zinloos als het gaat om je eetgedrag. Ten eerste omdat het al gebeurd is en je het dus niet meer kunt terugdraaien. Maar vooral ook zinloos omdat de vele schuldgevoelens die je ervaren hebt in eerdere lijnperiodes je blijkbaar nooit geholpen hebben om je eetgedrag blijvend te veranderen. Anders had je allang je streefgewicht behaald en behouden.

Om minder last van schuldgevoelens te hebben, zul je daarom vrede moeten sluiten met jezelf. Om dit te kunnen, zul je eerst moeten uitzoeken wat maakt dat jij een schuldgevoel krijgt wanneer je teveel of niet volgens dieetvoorschriften eet. Vraag jezelf ook eens af waaraan je je eigenlijk schuldig maakt wanneer je ‘illegaal’ eet of snoept. Vraag je eens af hoe je bent gekomen aan de overtuiging dat eten en snoepen een strafbaar feit is. Wie heeft je dat aangepraat en waarom? Op enig moment in je leven ben je op die manier over je eetgedrag gaan denken en heb je deze zelfondermijnende overtuigingen ontwikkeld. Achterhaal wanneer en waarom dat gebeurde, dat zal je helpen bij het ombuigen van die overtuigingen. Ook hier kan de RET-methode je goed bij helpen.

Dit is een fragment uit mijn boek: RE(d)T je gewicht. Meer lezen?

Dieten, afvallen, aankomen en weer een nieuwe dieet trend…Niet alleen alle mensen die ooit een dieet hebben geprobeerd, maar ook de medische wetenschap laat zich nog steeds meevoeren door het ongrijpbare van obesitas, oftewel “dikker worden”

Vanuit mijn interesse en werk verslind ik ervaringen, informatie, onderzoeksresultaten en discussies over dit onderwerp om te begrijpen waarom we zo koortsachtig blijven zoeken naar het beloofde wondermiddel in plaats van de regie in eigen handen te nemen en ons gezond verstand te gebruiken.

Zo las ik het verhaal van Carina, die blogt over haar ervaringen met de gastric bypass die zij heeft ondergaan en al krijgt zij een berg positieve reacties er zijn ook negatieve. In 1 van die reacties vertaalt ze de kritiek die ze krijgt op haar operatieve ingreep om af te vallen ook naar: “…het kwam er op neer dat de lezer vond dat ik vals speelde door een operatieve ingreep te laten doen om af te vallen”

Maagoperatie om af te vallen wordt door sommigen gezien als blufpoker dus. Hoe gaat dat dan in zijn werk? Wie speelt er eigenlijk vals als er in korte tijd heel veel gewicht verloren wordt? Tijd om nog maar eens een keertje uit te leggen wat er in je lijf gebeurt als je een crashdieet volgt, een eenzijdig (eiwit)dieet OF je maaginhoud laat verkleinen.

Stofwisseling: “hey, hallo, wat zijn jullie daarboven aan het doen? Ik mis mijn vitamines, mineralen, mijn vezels en vetten en waar zijn mijn BROODnodige koolhydraten???

Lijner: “Hoi, ik heb ff genoeg van jou, je gaat veel te zuinig om met alles wat ik eet enne we leven in een economische crisis, dus ik wil mijn broekriem OOK wat strakker aan kunnen trekken. Ik ben tenslotte trouw aan wat de meerderheid zegt dat goed is!”

Stofwisseling: “Oh gaan we zo beginnen? Pfff jij denkt even eigenhandig te kunnen beslissen wat al duizenden jaren op dezelfde manier werkt? Voordat jij ook maar een eigen mening had behoudens: “sst, Konijn…Yammie!” Fine. Ga ik lekker in de spaarstand: Eiwitten verbranden, dat zijn jouw spieren dus, zodat je je lekker futloos gaat voelen, minder zin hebt in beweging, uit je mond gaat stinken of er een chemisch proeflab is opgezet en als bonus krijg je van mij de eerste 2 kilo’s water cadeau! Ondertussen houd ik de vetreserve nog harder vast voor het geval je na een paar weken nog niet door hebt dat dit niet de manier van communiceren is in de lange relatie die we hebben en ik ECHTE energie nodig heb” ~over en out~

Lijner: “Ja zeg, ik bedenk het niet allemaal zelf, daar hebben experts allemaal onderzoek naar gedaan en zij zeggen dat jij het helemaal mis hebt! Je programmeerknop is op hol, of je windowsversie moet eens ge-upgrade worden want jij slaat mijn eten allemaal op als vet! En dat was niet de afspraak.”

Stofwisseling: “Zou je goed doen om eens wat meer te eten dan, de goede dingen, die ik graag heb, dan hoef ik die andere rotzooi ook niet meteen in het vooronder te kwakken. Denk je dat ik geen gevoel heb? Ooit gehoord van de Gutfeeling? Ja? Ik wil voldoende eiwitten, vitamines, vezels, koolhydraten en water” Dat zijn mijn voorwaarden”

Lijner: “We zullen wel eens zien wie hier de expert is. Jij de “ervaringsdeskundige” of mijn expert die jarenlang onderzoek heeft gedaan en mij belooft dat IK bij die 20% ga horen die het wel redden om gewicht te verliezen en eraf te houden met een dieet”

Stofwisseling: “Je realiseert je dat 20% slagingskans ongeveer net zoveel is als een junkie gegeven wordt in een afkick kliniek?”

Lijner: “pfff ik ken een vrouw die hier 50 kilo mee afgevallen is, en nog steeds fit en slank…en ze ziet er geweldig uit!”

Stofwisseling: “Wie dan?”

Lijner: “de vriendin van de broer van Carla’s zwangere nichtje”

Stofwisseling: “Ah ja, onmiskenbaar een goed voorbeeld…maar nu weer terug naar ons. We doen dit nu al 4 weken, je haar is dof en valt uit, je huid een beetje grauw, je bent chagrijnig van de honger, je darmen maken allerlei nieuwe geluiden en je slaapt slecht…daarnaast, sorry dat ik het zeg, *fluistert* maar af en toe produceer je luchtjes waar een stinkdier jaloers op zou zijn…”

Lijner: “jaja, je bent gewoon jaloers, ik ben al 7 kilo kwijt!! Haha, wie doet me dat na?”

Stofwisseling: “Verhip je hebt gelijk, een hoop spiermassa al verspild om je overeind te houden. Ik denk dat ik maar eens stop met deze gekkigheid en ff een pauze inlas: “Plateaufase” Wel eens van gehoord? Val je niet meer af en kom je ook niet aan…ga je je alleen nog wat ellendiger voelen omdat je nu maar 1 antwoord kent: nog minder eten. Enne…weet je wat het mooiste ervan is? Over een tijdje baal je zo, dat je je helemaal tegoed gaat doen aan al dat lekkers wat je niet meer mocht van je expert. Dan krijg ik weer een enorme hoop reserverommel te verstouwen welke lekker in het vooronder past nu de spiermassa daar wat meegeeft en zijn we weer terug bij af. “Pak jij maar lekker een beloning hoor, je hebt het verdiend”

De enige die hier blufpoker speelt is je expert. Jij niet, jij gelooft dat je daadwerkelijk bij die 20% hoort…en let me tell you, die 20% die het gewicht eraf houden, hebben allemaal hun leefstijl aangepast tijdens of na het volgen van het dieet. Niet je lijf, want het snapt de boodschap niet die jij stuurt als je te weinig voedingsstoffen binnen krijgt en gaat automatisch in aanloopfase 1 van de hongerwinterstand en spreekt EERST de eiwitverbranding aan. Je vetmassa bewaart het voor als het echt bar wordt. Je expert wel, die weet hoe de stofwisseling werkt en hij/zij weet ook waar jouw pijn zit. Daar wordt met marketing en loze beloftes mooi op ingespeeld. Het meest populaire dieet in Nederland is Sonja Bakker, wiens vermogen in 3 jaar tijd gegroeid is tot ergens tussen de 6-10 miljoen…en als je dan nog niet overtuigd bent, lees dan de mening van professor Katan (een echte voedingsexpert) over Dr Frank.

Lieve mensen, als je geen hout op het vuur gooit, zal het doven. Als je er regelmatig een beetje hout opgooit, blijft het branden. Zo werkt je stofwisseling ook. 3 hoofdmaaltijden, 2-3 tussendoortjes, gevarieerd eetpatroon met voldoende vezels, eiwitten, koolhydraten en vitamines, gecombineerd met voldoende beweging en water. Stop met het letterlijk geloven in sprookjes, maar leer de waardevolle levensles die in sprookjes zo mooi verpakt wordt en vind je eigen balans!

Roza

Meer van haar kun je lezen op haar eigen blog

In oktober vorig jaar schreef ik een column met de titel ‘ Lijnen! Niemand wordt er slank van’! en dat heb ik geweten. De lijners wrongen zich via mijn e-mailadres in alle bochten om mij te vertellen dat ze waren afgevallen door te lijnen en waar ik het ongeleide idee vandaan haalde om te zeggen dat je van lijnen niet slank wordt. Eén reactie was ronduit boos, deze mevrouw schreef of ik wel goed bij mijn hoofd was en of ik misschien van de onnozele kant van Nederland was. Ze voegde er snerend achteraan dat ik maar beter naar Sonja Bakker moest kijken en naar Dr. Frank want die waren er in geslaagd hele volksstammen in ‘no time’ af te laten vallen. ‘Dat heb jij nog niet voor elkaar gekregen Geertje dus je kunt maar beter stoppen met die stomme stukjes van jou. Die geloofd geen hond’. Ze was met Sonja Bakker keurig op haar streefgewicht geraakt schreef ze en nu met Dr. Frank weer. Dus de diëten werkten en zo was dat.

Mijn vingers begonnen te kriebelen toen ik het mailtje had gelezen. Ik had zin om te vragen of ze nog steeds op gewicht was en zo niet met welk dieet ze mogelijk weer aan het lijnen was. Misschien het Dukandieet? Ik heb mijn vingers streng tot de orde geroepen en gezegd dat ze niet mochten reageren. En dat hebben ze ook niet gedaan tot nu! Want laten we eerlijk zijn. Het is toch geen vergelijking? Mijn manier van werken en die van een doorsnee goeroe. Ik werk louter met voedingsadviezen die elke dag een goed gevulde maag garanderen en die er voor zorgen dat mensen weliswaar niet met een rotvaart afvallen maar wel afvallen en hun gewicht op peil brengen.

Kijk, lijnen kan iedereen die een beetje doorzettingsvermogen heeft. Maar afvallen met een gewoon voedingsadvies is van een hele andere orde. Daarvoor moet je het idee loslaten dat je honger moet hebben om af te vallen, goed in de materie duiken en je een andere leefstijl eigen maken, iets wat je bij een crashdieet niet leert. Daar leer je alleen maar hoe je moet afvallen. Dat gebeurd bij mij niet, als iemand op gewicht is of tevreden is met het gewicht wat zij of hij graag wil hebben dan gaan we verder met het gewicht daar te houden waar het zat nl. op het streef- of wensgewicht.

Ik zeg het nog maar een keer; ‘van lijnen leer je niks! Je wordt er niet slank van ook’.(Nou ja, even dan). Kom maar op met die mailtjes en boze reacties. Mijn vingers kriebelen graag, tegen crash dieten en voor het afvallen op een gezonde manier.

www.geertjevandermeer.nl Geertjes eigen blog