De “lifestyle change” van Sandy Korver

Ik ben erg blij, dat Sandy haar worsteling met haar gewicht met ons op dit blog wil delen. Ik heb groot respect voor de manier waarop zij dit doet en er over schrijft.

Als je mijn blogs wel eens leest, dan heb je vast en zeker wel begrepen dat ik met een enorme “lifestyle change” bezig ben op dit moment. Eén aspect hiervan is mijn strijd met de kilo’s, mijn kilo’s. Althans zo zou ik het vroeger – tot ongeveer een maand of 4/5 geleden – omschreven hebben. Want nu voelt het niet meer zo als een strijd, als het eeuwige gevecht met mijn lichaam. Eindelijk slaag ik er in om gewicht te verliezen, zonder het als een zware opgave te ervaren. Het is makkelijker geworden. Mijn beeld van mezelf, van mijn lichaam, van wie ik ben is veranderd. En dat heeft tot gevolg gehad dat ik het niet meer als een zware klus zie. Ik leef anders, ik voel me anders, en ja… op sommige vlakken ben ik ook echt veranderd. Maar wie ik werkelijk ben is niet veranderd. Echt niet. Ik word juist steeds meer de persoon die ik altijd ben geweest, maar die zich steeds meer en meer weggetrokken had, verstopt en een masker voor de buitenwereld ophield.

Heel veel van deze kant van mezelf heb ik nog niet laten zien, niet hier in ieder geval. Het wordt tijd om daar verandering in te brengen.

Van dik meisje naar 100+ kilo

Om maar direct met de deur in huis te vallen: ik ben altijd te zwaar geweest. Zwaarder dan de kinderen in mijn omgeving. Zwaarder dan andere mensen van mijn leeftijd. Op mijn 12de woog ik al 60 kilo, en op mijn 14de werd ik voor het eerst door de kinderarts (waar ik voor astma onder behandeling stond) doorverwezen naar een diëtiste. Ik woog toen 77 kilo. Ik kan tientallen redenen noemen waarom het dieet dat ik op mijn 14 de voorgeschreven kreeg niet werkte. De belangrijkste is waarschijnlijk dat ik er niet zelf voor had gekozen. Het was me opgelegd, door artsen, door mijn ouders. In veel dingen was ik een dwarse, rebelse puber, en als het ging om afvallen en bewegen nog wel het meest. Hoe harder er geroepen werd dat het moest gebeuren, hoe minder ik het deed. Toen ik eindexamen deed was mijn gewicht de 100 kilo reeds gepasseerd.

Genoeg! De strijd met de kilo’s begint!

Op mijn 21ste kwam eindelijk het moment waarop ik zelf vond dat het zo niet door kon gaan. Het was de zomer van 1998 en ik woog 123,5 kg. Met het 7 jaar oude voedingsadvies lijstje van de diëtiste ging ik aan de slag. De eerste 3 à 4 weken wisten mijn ouders en broer niet eens dat ik zo aan het lijnen was geslagen. Het was hen niet eens opgevallen. Totdat we op vakantie gingen, en ik ijsjes en friet afsloeg en ik mijn uit Nederland meegebrachte potje halvajam op tafel zette bij het ontbijt.

De eerste maand viel ik heel veel af: 8 kilo. Een enorme oppepper, het gaf me kracht op door te gaan. Ik was heel streng voor mezelf. Alles, maar dan ook echt alles wat slecht was liet ik aan me voorbij gaan. Totdat ik mezelf toestond, tijdens een weekendje weg in december, om te zondigen. Ik hield geen maat. Ik genoot van alles wat ik me ontzegd had: saté met pindasaus, frites met mayonaise, milkshake, M&M’s, pindarotsjes, stokbrood met kruidenboter. Het gevolg? De hele zondagavond heb ik in het toilet doorgebracht, met mijn hoofd boven de WC. Alles moest eruit. Mijn lichaam verdroeg die vette rotzooi niet meer. Ik had niet een beetje gezondigd, het was echt te veel geweest. Op dat moment was het een goede eye opener. Want ik hervatte mezelf weer en nog eens een half jaar later had ik het gewicht van 77 kilo bereikt. Ik was apetrots, voelde me veel lekkerder, was weer gaan sporten, ging op vakantie, kreeg veel complimenten, had ineens aandacht van de mannen, ging op salsales en begon vol zelfvertrouwen aan een nieuwe studie.

Zelfbeeld

Toch was er iets heel belangrijks NIET veranderd. En dat was mijn zelfbeeld. Mijn kritische ik had namelijk veel aan te merken op de Sandy die ze zag, als die (naakt) voor de spiegel stond. Ik  kan niet anders zeggen dan dat ik er, met kleren aan, heel goed uitzag. Op dat soort momenten straalde ik ook. Voelde ik me zeker, en fijn, wat versterkt werd door de complimenten die ik kreeg. Maar zodra de kleren uitgingen, gebeurde er iets. Ik was 22 jaar oud, en had mijn lichaam flink geweld aangedaan. Over mijn hele lichaam had ik striae: op mijn borsten, buik, armen en in mijn knieholten. Mijn borsten en buik waren gaan hangen. En ik had heel veel cellulitis. Ik vergeleek mezelf met vriendinnen en andere vrouwen. Het werd op een gegeven moment haast obsessief. Ik kon alleen maar zien wat er mooier en beter was aan de ander, en wat er allemaal slecht en lelijk aan mezelf was. Dat beeld, die negatieve manier van naar mezelf kijken heb ik heel, heel lang gehouden.

De oude valkuil

Ik wist mijn gewicht gedurende 1 jaar redelijk stabiel te houden. Ik was iets aangekomen, maar – voor mijn doen – niet veel, een kilo of 3 à 4. Maar daar kwam verandering in. In zeer korte tijd overleden mijn oma en opa, die altijd heel belangrijk voor me waren geweest. Mijn studietijd in Spanje eindigde minder leuk dan gepland en een zwaar laatste studiejaar zorgden ervoor dat ik terugviel in mijn oude valkuil: emotie-eten.

Ik was verdrietig, boos, onzeker, moe, teleurgesteld in mezelf en vond mezelf lelijk. Ik was makkelijk te kwetsen, en ik stond anderen toe me te kwetsen. Alles wat, meestal geheel onbelangrijke mensen, over me zeiden (je bent een dik varken, ben je zwanger, je kont is te groot, je hebt wel een leuk koppie, maar…) ging door mijn eigen filtersysteem en kreeg een emotioneel heftige en beladen betekenis. De enige manier die ik kende om me beter te voelen was eten. Chocolade en koekjes verslond ik bij de vleet. Elke dag, ja, elke dag,… haalde ik pakken in huis, die ik teruggetrokken op mijn kamer weg zat te werken. Ik schaamde me meer en meer: om wat ik aan het doen was, om het feit dat ik er geen controle over leek te hebben, voor mijn lichaam. Ik moffelde alle verpakkingen weg, zodat mijn ouders het niet op zouden merken. Bovendien ging ik maar door en door. Ik hield mezelf voor dat ik nu toch al te dik was, “dus wat maakt het nog uit? Ik heb nu toch al gezondigd, dan kan dat er ook nog wel bij!” Dat is het denkpatroon dat ik mezelf aangeleerd heb.

Terug bij af

Ik kwam weer aan, in een noodtempo. In 2002 was ik de 100 kilo al weer voorbijgestreefd. En het was niet gedaan. Er volgde meer. Ik had moeite mezelf te uiten, slikte alles, liet me niet kennen, had een masker op. Wederom een stressvolle periode resulteerde in een gewicht van zo’n 125 kilo in de zomer van 2003. Ik riep de hulp in van een diëtiste, verloor wel gewicht (zo’n kilo of 15 schat ik), maar het was niet voldoende. Niet voor mij. Ik was er niet tevreden mee. Ik was nog steeds te dik, en het kostte me heel veel moeite om dat dieet vol te houden. Groenten die ik lekker vond mocht ik niet (komkommer, bietjes en sperziebonen) en mijn ontbijt bestond uit linksgedraaide Biogarde met visolie en muesli (bwehhhh!). Na een maand of 5 was ik er klaar mee, en ik ging niet terug naar deze diëtiste.

De enige manier die ik kende om met mijn emoties om te gaan was snoepen. Ik hoef niemand uit te leggen, dat de periode van bevrediging slechts van korte duur was, en dat ik na afloop van zo’n vreetbui me alleen maar nog slechter voelde, nog verdrietiger en me nog meer schaamde.

Het hek was van de dam. Hoe het mogelijk is geweest dat ik in zo’n korte tijd zo ontzettend veel ben aangekomen, kan ik nog steeds niet bevatten. Ik zat er doorheen. En ik wist niet hoe ik er uit moest komen. Ik trok me steeds meer terug uit het sociale leven. Ik ging naar mijn werk, reed op de terugweg langs de supermarkt, sloeg hordes chocolade en koekjes in, ging naar huis, sloot me op en vrat alles binnen een uur na thuiskomst op. Ik had nooit iets in huis. Alles, maar dan ook alles, verdween. In mij. In de vuilcontainer die ik van mijn lichaam had gemaakt.

Maagband

In de zomer van 2004 was ik er klaar mee. Ik ging naar een arts voor informatie over een maagballon.. Ik realiseerde me al snel dat, dat geen optie was. Een maagballon mocht immers maar een halfjaar in je maag blijven, dus je moest binnen een half jaar je levensstijl zodanig aangepast hebben dat je daarna zonder die ballon verder zou kunnen. Ik wist dat ik dat niet zou kunnen… toen althans, nu weet ik wel beter!

Ik zocht verder, en kwam bij obesitas centrum Ra-Medical in Beverwijk terecht. En toen ging het heel snel. Drie weken later had ik een afspraak bij een arts in Brussel, en precies 2 maanden later – op 6 oktober 2004 – werd er door diezelfde arts een maagband geplaatst. Op het moment van de operatie kon mijn weegschaal mij mijn gewicht niet meer vertellen. Ik woog dus meer dan 150 kilo. Het duurde een week of 2 eer de weegschaal aangaf dat ik 149,8 kilo woog. Om met iets te kunnen rekenen, heb ik daarom voor mezelf besloten dat mijn maximale gewicht 155 kilo bedragen heeft. Dat ik 5 kilo afgevallen ben tijdens de eerste 2 weken is heel aannemelijk, aangezien ik toen alleen vloeibaar voedsel binnenkreeg. Maar misschien was het meer, misschien iets minder. Het was in ieder geval te veel!

Er brak een zware tijd aan. Uiteraard was me van te voren duidelijk uitgelegd dat een maagband geen redmiddel is, slechts een hulpmiddel. De eerste tijd was moeilijk. Ik moest mezelf een compleet ander eetpatroon aanleren en opnieuw leren koken. Na 2 maanden kreeg ik een burnout, het was me emotioneel allemaal te zwaar geworden.

Het duurde een tijdje voor ik weer fulltime aan het werk was. Met behulp van een psycholoog kwam ik er langzaam maar zeker weer boven op, door onder andere gebruik te maken van de RET-methode. Ik zette me ook over mijn angst heen om me in sportkleding of (nog erger) badkleding te vertonen. Ik moest echt gaan bewegen, en begon met zwemmen om mijn gewrichten te ontzien.

Na 1 jaar was ik iets meer dan 40 kilo afgevallen, en woog ik 115,5 kilo. Maar vanaf dat moment ging het afvallen minder makkelijk. Uiteindelijk zakte ik tot 106 kilo. Die zo gewenste 99 kilo kwam in zicht. Maar het lukte me niet. Mijn gewicht stabiliseerde, en na een tijdje verloor ik de moed. Was dit het eindpunt? Zou ik hier blijven steken, net boven de 100 kilo?

Complicaties

Langzaam maar zeker at ik weer slechtere dingen. Uit frustratie, uit kwaadheid, uit teleurstelling, uit onvrede, uit verdriet,… het weg eten van emoties keerde weer terug. Je zult het misschien niet verwachten, maar ik kon met dat maagbandje heel gemakkelijk “slecht” voedsel aan. Om te beginnen smelt chocolade prima in de thee. Binnen een half uur heb je op die manier toch weer 600 kcal te pakken. Voor degenen die   het niets zegt: dat is ruim een uur heel hard werken op de crosstrainer in de sportschool. Koekjes, chips, toastjes, alles eigenlijk wat knapperig is, kon ik heel goed verwerken. Moeite had ik bijvoorbeeld met brood, pasta, rijst, appels, rauwe wortelen en vlees. De optie gezond of “slecht” eten was soms makkelijk gemaakt. Om te voorkomen dat ik mijn avondeten stond uit te spugen boven het toilet, koos ik steeds vaker voor dat slechte eten, dat ik wel binnenhield.

Uit schaamte, dat ik ondanks mijn maagband, niet in staat was mijn eetpatroon aan te passen, ging ik ook niet terug naar de artsen of naar het obesitas centrum. Ik was bang om op mijn kop te krijgen, zoals ik op mijn 14de op mijn kop kreeg van de diëtiste.

Op een gegeven moment, in september 2008, verdroeg ik nauwelijks nog vast voedsel, en bestonden mijn maaltijden vooral uit soepen, vla, yoghurt en toetjes. In oktober realiseerde ik me dat dit zo niet door kon gaan, en ik ging terug naar Ra-Medical. De druk werd volledig van de maagband afgehaald.  Hij werd geleegd in de hoop dat ik langzaam maar zeker weer vast voedsel zou kunnen verdragen. Het bleek niet de oplossing. In november werd ik met spoed doorverwezen naar een arts in Brugge, een andere arts dan degene die in eerste instantie de maagband had geplaatst. De situatie was zorgelijk genoeg om nog diezelfde namiddag te opereren. De maagband werd verwijderd. Ik had een bekende, soms voorkomende complicatie: het kantelen van de pouch (makkelijk uitgelegd, dat kleine stukje van mijn maag dat boven het maagbandje zit). De maagband werd behouden door hem in mijn buik te laten, tegen een spier “aangenaaid”, zodat hij nog teruggeplaatst kon worden. Op het moment van het verwijderen van de maagband woog ik zo’n 116 kg.

Poging no. 2

Ruim een half jaar later – op 28 juni 2008 – werd de maagband door dezelfde arts in Brugge weer teruggeplaatst. De complicaties hadden de maagband gelukkig niet beschadigd en hij kon hergebruikt worden. Ik was dolblij dat de band weer geplaatst werd. Al had ik nog zoveel problemen met het bandje gehad en was ik nog steeds niet waar ik zijn wilde, ik was in ieder geval niet nog zwaarder geworden dan die 155 kilo die ik woog in oktober 2004. Ik ben ervan overtuigd dat als ik toen die stap niet genomen had, ik binnen 2 jaar meer dan 200 kilo had gewogen. Ik wist mezelf gewoon geen raad meer, ik kon op dat moment niet anders. Bovendien had ik ook nog steeds het emotie-eten niet onder controle, de psychologische hulp ten spijt. Ten tijde van het herplaatsen was ik al weer bijna 20 kilo aangekomen in 7,5 maand tijd. Ik woog 134,1 kilo.

De artsen gaven me te kennen, dat ik nu verhoogd risico had op nieuwe complicaties. De band kon niet op dezelfde plek teruggezet worden en werd hoger geplaatst. Nog meer opletten, nog beter eten was nu echt van levensbelang. Ik viel langzamer af, maar na 1 jaar was ik toch bijna 25 kilo kwijt. Een prachtig resultaat, prima zo vonden de artsen en verpleegkundigen. Zelf vond ik het te weinig. Nog steeds boven die 100 kilo. En mijn gewicht stabiliseerde zich wederom. Ik bleef rond de 110 à 112 kilo steken.

De knop om…

In oktober 2009 had ik voor het laatst op de weegschaal gestaan. Daarna ging het niet heel goed met me. Ik neigde naar depressiviteit, was ongelukkig, voelde me alleen, had huilbuien,… en (het was misschien te verwachten) eetbuien. Ik schaamde me rot. En ik was bang. Ik had al een tweede kans gehad. En die was ik nu serieus aan het verkloten. Er waren vaak momenten waarop dat er niet eens meer toe deed. Ik voelde me nutteloos, waardeloos, ongeliefd, niet van gehouden. Ik denk dat je het het best kunt omschrijven als een soort passieve zelfmoord actie. Ik was behoorlijk destructief bezig. En ik wist het.

Maar er waren ook momenten waarin de levenslust oplaaide. Dat ik wilde leven, dat ik wilde veranderen, dat ik er bovenop wilde komen. Op één van die momenten maakte ik een afspraak met een coach. Ik was uit balans, en ik wist dat zij me kon helpen. Dat had ze namelijk al eerder gedaan. Door middel van onder andere bioresonantie, homeopathische middelen en coaching (Neuro Associative Coaching) voelde ik me na 2 maanden al weer veel beter. De focus lag op het “me beter in mijn hoofd voelen”.

Toen we aan het einde kwamen van mijn coachingstraject wees zij mij op NLP (Neuro Linguistisch Programmeren) en zij raadde me aan om eens naar een gratis workshop te gaan. De workshop overtuigde me, en 2 maanden later begon ik aan de opleiding tot NLP Practitioner.

Over wat NLP voor mij betekend heeft, wat het voor mij gedaan heeft, heb ik al diverse blogs geschreven (zie Columns) en daarom zal ik er hier nu niet al te veel op in gaan. NLP heeft me een andere kijk op het leven gegeven, NLP heeft ervoor gezorgd dat ik positiever in het leven sta en NLP heeft me de tools gegeven om weer af te vallen.

Ik had geen flauw idee wat ik woog, toen ik begin juli 2010 weer voor eerst in 8 maanden op de weegschaal ging staan. De digitale teller gaf 115 kilo aan. Ik bleek “slechts” 2,7 kilo aangekomen te zijn. Met behulp van wat oefeningen en een strak geformuleerd doel (op 31/12/10 weeg ik tussen de 80 en 99,5 kilo) ging ik aan de slag. Het kostte me nauwelijks moeite, en ik verloor eindelijk weer gewicht.

In september stelde ik mijn doel bij naar “Op 31/12/10 weeg ik 89 kilo”, want het zag er naar uit dat het niet al te lang meer zou duren voordat mijn gewicht onder de 100 kilo zou komen. Dat moment was toen ik 22 oktober bij mijn vriendin in Kopenhagen op haar weegschaal ging staan: 98,4 kilo. Ik kan niet omschrijven hoe ongelooflijk blij ik was. Eindelijk niet meer in die 100-tallen, wat een opluchting, wat een blijdschap!

En nu begint het pas

Het is een week geleden dat het 31 december 2010 was. Ik woog niet 89 kilo. Vroeger zou ik dat als falen gezien hebben. Ik zou tekort geschoten zijn en in het ergste geval had ik de handdoek in de ring gegooid. Ik had mezelf ook een behoorlijk pittig doel gesteld, mede opgezweept door de NLP-trainers en andere NLP-studenten. Van 115 naar 89 kilo in 26 weken.  Een kilo per week dus. Veel artsen en diëtisten zullen dit zelfs niet verstandig achten. Een kilo per week valt in de categorie “zware diëten”.

Toch heb ik het afgelopen jaar niet als zwaar ervaren. Het was goed te doen. Ik voelde me sterker, zekerder en blijer. Er ontstond een positieve vicieuze cirkel, waarbij ik uit alles motivatie, inspiratie en kracht haalde om door te gaan.

Begin december wist ik dat 89 kilo niet realiseerbaar, niet haalbaar zou zijn. Toch is dat waar ik de focus op gehouden heb. Het was immers december: dé maand van lekker eten, van veel eten. Als ik tegen mezelf had gezegd dat 95 kilo ook goed was, dan had ik mezelf ruimte gegeven om te zondigen, om minder hard mijn best te doen. Om niet het onderste uit de kan te halen, om niet mijn ballonnetje nog even verder op te blazen.

Ik woog op 31/12/10 92,8 kilo.

Ik was 22,2 kilo afgevallen sinds 6 juli. Iets waar ik heel trots op ben. Iets waarvoor ik mezelf met regelmaat een schouderklopje voor geef! Maar nu begint het pas. Ik ben nog lang niet klaar. Er gaat heel veel veranderen het komende jaar.

De kans is groot dat ik in 2011 onder het mes zal gaan. Op dit moment ben ik in totaal 63 kilo afgevallen. Mijn streven is nog eens 15 kilo eraf. Als, nee… wanneer ik dat bereikt heb, ben ik  mezelf helemaal afgevallen. Dan ben ik gehalveerd. Je kunt je misschien indenken dat ik inmiddels wat vel, wat huid te veel heb. Een eerste bezoek aan de plastisch chirurg voor een oriënterend gesprek, staat nog deze maand gepland. Een borst-, arm-, buikwand- en bovenbeencorrectie zijn de operaties die waarschijnlijk nodig zijn de komende maanden. Althans, het zijn de operaties die ik graag zou willen laten doen. Wat ik nodig acht, en wat de zorgverzekeraar nodig acht zal hoogstwaarschijnlijk verschillen. De toekomst zal het uitwijzen.

Ten slotte ben ik deze week met een studie tot gewichtsconsulente begonnen. Dat had ik mezelf nou nooit kunnen indenken. En toch is gaat het nu gebeuren. Mijn leven op zijn kop! Het roer om. Op welke manier dat is me nog niet helemaal duidelijk, maar het is zeker dat ik uiteindelijk andere mensen wil gaan helpen met het bereiken van hun ideale gewicht. Nog veel belangrijker echter (vind ik persoonlijk), is mensen te helpen met hun zelfbeeld, de manier waarop ze naar zichzelf kijken. Dat laatste heeft voor mij echt iets wezenlijks veranderd. Mijn eigen levenslange ervaring met diëten, het jojo-effect en zelfbeeldissues, mijn NLP Practitioner kennis en de opleiding tot gewichtsconsulente geven mij daartoe alle tools, en ik ben ervan overtuigd dat dit is wat ik hoor te doen. Je hoort nog van mij!

Meer over Sandy vind je hier

Over yvonnevdhout

Ik ben gewichtscoach/trainer en auteur van het boek RE(d)T je gewicht, een realistische kijk op en aanpak van overgewicht. Ik ben van mening dat het volgen van (populaire) diëten, je niet helpen om blijvend af te vallen. Erger nog, juist mensen die regelmatig een dieet volgen worden uiteindelijk vaak zwaarder dan vóór het dieet. Het goede nieuws is dat dit niet aan jou ligt, maar aan de diëten zelf. Meer info over mij en mijn visie op afvallen vindt je op mijn site: www.redtjegewicht.nl
Dit bericht werd geplaatst in Gewichtige verhalen en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De “lifestyle change” van Sandy Korver

  1. Christel zegt:

    Sandy, dank dat je je verhaal met ons wil delen. Ik heb respect voor je!
    Groetjes,
    Christel

  2. Sandy, heel hartelijk bedankt voor je mooie openhartige en eerlijke verhaal over jezelf en de strijd die je voerde tegen jezelf en je gewicht. Het is héél herkenbaar voor iedereen die wil afvallen. Tot een bepaald punt hebben velen het meegemaakt. Slechts enkelen hebben het laatste gedeelte van je wonderbaarlijke ommezwaai zelf meegemaakt. Ik mag mezelf gelukkig noemen dat ik een vergelijkbare levensverandering heb mogen meemaken.

    Prachtig dat je deze lifestyle change hebt weten te bewerkstelligen. Dat je gestopt bent met het continue jezelf pijnigen met crashdiëten, depressies, eetbuien en jojo-gedrag. Respect voor je dat je met NLP je leven hebt weten om te draaien. Respect voor je openheid die je kracht is.

    Je gaat je doelen halen. Niet of maar wanneer je je doelen gaat halen is het punt. Succes en veel leefplezier onderweg🙂

    Eric

  3. Annemarie zegt:

    Hallo Sandy,

    Dank je voor het delen van het verhaal! Ook ik heb een maagband, de mijne is ook gekanteld (ook spoed operatie omdat ik niets meer binnen kon houden) en opnieuw geplaatst. Na de 2e operatie ben ik 10 kg aangekomen en ik krijg ze er maar niet af. Ik (her)ken de frustraties. Het is erg fijn om te lezen dat ik niet de enige ben!

    Groetjes,
    Annemarie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s