Emotie-eten

Het openhartige verhaal van XXXL

Het is nu bijna elf jaar geleden dat ik het voor mij ideale gewicht had. Met een BMI van 25 had ik niets te klagen. Helaas braken tien jaar geleden jaren van veel emotionele stress aan. Stress in de relationele sfeer. Ik wist me geen raad met alle emoties en ontdekte dat ik mezelf met eten troostte en beloonde. Die nare periode ligt al weer een flink aantal jaren achter me en toch handhaaf ik het emotie-eten.

Na het volgen van verschillende programma’s op het gebied van afvallen heb ik zo’n vijf jaar geleden een maagballon laten plaatsen. Doordat mijn overgewicht op dat moment niet ernstig genoeg was moest ik dat zelf betalen. Maar, dat had ik er graag voor over omdat ik iets wilde dat ervoor zou zorgen dat ik niet meer zoveel kon eten. De maagballon heeft mij niet geholpen. Ik kon nog steeds zoveel eten als ik wilde.

Toen de maagballon net weer was verwijderd ben ik op advies van de huisarts naar een groep voor mensen met eetstoornissen (Binge Eating Disorder) gegaan. Het wekelijkse programma van deze groep besloeg twee dagen in de week. De ene dag werd veel aandacht besteed aan de psychologisch kant van de eetstoornis. Daar heb ik redelijk veel aan gehad door de inzichten die ik daar over een eetstoornis in het algemeen kreeg. Helaas bleef het voor mij te veel aan de oppervlakte. De andere dag werd aandacht besteed aan zaken als boodschappen doen, koken, eten en bewegen. De manier waarop dat ging sloot niet echt aan bij mijn behoeften. Uiteindelijk heb ik besloten om te stoppen met die groep omdat het ‘brengen’ en ‘halen’ voor mij niet in evenwicht was.

Doordat ik vooral de behoefte had om, emotioneel gezien, meer de diepte in te gaan ben ik een individueel traject voor cognitieve gedragstherapie bij een psycholoog gestart. Daar heb ik geleerd om mijn emoties beter te kunnen herkennen. Ik leerde om alert te zijn op fysieke sensaties die mij meer konden vertellen over mijn emoties. Toch lukte het mij niet om, na afsluiting van het traject, het geleerde te internaliseren. Ik ontdekte dat er ‘iets’ bij mij zit waar ik door middel van die therapie niet bij kon komen.

Ruim twee jaar geleden ben ik vol wanhoop naar de huisarts gegaan. Ik merkte dat ik mezelf steeds meer in een sociaal  isolement duwde. Verjaardagen, uitjes, etentjes en zelfs simpelweg het boodschappen doen werden voor mij zo’n opgave dat ik die ging vermijden. Ik voelde me steeds eenzamer. En dat terwijl ik van nature een super ‘sociaal dier’ ben. Gelukkig heb ik een huisarts die naar me luistert en mij serieus neemt en samen besloten we om mij aan te melden voor een operatief traject.

Driekwart jaar later werd ik geopereerd. Ik was heel erg bang voor de operatie. Bang om tijdens de operatie te overlijden. Want wat hou ik van het leven, ondanks de vele tegenslagen die ik in mijn leven heb gehad. De operatie ging heel goed en is mij ook heel erg meegevallen. Binnen een paar weken was ik tien kilo kwijt! En natuurlijk had ik nog steeds te veel overgewicht. Ik voelde me geweldig omdat het de goede kant op ging. Dit was eindelijk iets wat mij zou helpen!

Na drie maanden was ik dertien kilo kwijt en dat vond ik eigenlijk wel wat weinig. De vreugde maakte steeds vaker plaats voor de teleurstelling. Ook het bijspuiten van de maagband hielp mij niet om grip op mijn eten te krijgen. Tot ruim jaar na de operatie ben ik op dat gewicht gebleven en toen (nu een half jaar geleden) vlogen de kilo’s er weer aan. Het resultaat is nu dat ik nog maar vier en een halve kilo lichter ben dan net voor de operatie. En natuurlijk kon ik mijn maagband nog meer bij laten spuiten, er was nog vier milliliter ruimte. Maar ik werd me steeds meer bewust dat ik al die jaren bezig ben geweest met symptoombestrijding. De behoefte om met de kern van het probleem aan de slag te gaan werd steeds groter.

Half november 2010 heb ik een anoniem twitteraccount aangemaakt. Een van de drempels die ik niet over durf te stappen is: mezelf zichtbaar maken. Ik hoopte door de anonimiteit op twitter mezelf meer kwetsbaar op te durven stellen. Dat vind ik dus nog wel heel moeilijk. Want zelfs al weet niemand op twitter wie ik in het echt ben, ik durf nog steeds niet alles te delen. Als het even niet goed gaat, verstop ik me weer. Maar ik wil het niet opgeven. Vandaar deze blog. Misschien helpt dit mij.

In december 2010 heb ik een eerste EMDR-sessie gehad. Deze therapie wil ik inzetten om de dingen die op een dieper gevoelsniveau spelen te verwerken. Nu merk ik dat het begint te werken. De nare gevoelens worden milder. Ik ben er nog lang niet, dat weet ik. Maar dit heb ik toch al bereikt. Er volgt binnenkort nog een aantal sessies. En het klinkt misschien raar, maar ik kijk er naar uit!

Naast de EMDR-sessies ben ik onlangs met een proteinedieet begonnen. Terwijl ik eigenlijk fel tegen dieten ben. Ik realiseer me echter dat ik op gedragsniveau een patroon moet doorbreken.

Ik hoop met deze combinatie mijn huidige BMI van 41 voorgoed vaarwel te kunnen zeggen.

Een liefdevolle groet,

XXXL

Over yvonnevdhout

Ik ben gewichtscoach/trainer en auteur van het boek RE(d)T je gewicht, een realistische kijk op en aanpak van overgewicht. Ik ben van mening dat het volgen van (populaire) diëten, je niet helpen om blijvend af te vallen. Erger nog, juist mensen die regelmatig een dieet volgen worden uiteindelijk vaak zwaarder dan vóór het dieet. Het goede nieuws is dat dit niet aan jou ligt, maar aan de diëten zelf. Meer info over mij en mijn visie op afvallen vindt je op mijn site: www.redtjegewicht.nl
Dit bericht werd geplaatst in Gewichtige verhalen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s