DIK

Christa stuurde me deze realistische column

Ik heb slechte ogen. Ik draag meestal contactlenzen, soms een bril. Met -8 en -9 zie ik niks zonder correctie. Maar ik heb het nog nooit meegemaakt dat iemand zonder bril tegen me zei: waarom doe je niks aan die slechte ogen? Waarom ga je geen oogtraining doen zodat je beter kunt zien? Iedereen weet namelijk dat dat niet helpt.

Ik ben ook dik. Het maakt tegenwoordig niet meer of ik mezelf van opzij of van voren bekijk of welke meting ik uitvoer: ik val in de categorie: dik. Niet dat dat gezegd wordt hoor. Men heeft het over overgewicht. Een maatje meer, obesitas. Ziekelijke obesitas zelfs.

Maar zoals nog nooit iemand met betere ogen ooit iets heeft gezegd over mijn ogen, zo meent iedereen die slanker is dan ik, wel iets te mogen zeggen over het feit dat ik dik ben. Iedereen die slanker is dan ik, meent te weten dat ik te veel eet, slecht eet, en niet beweeg. En bovendien denken ze ook nog dat ik dom ben.

Ik zit er niet mee dat ik dik ben, ik weet dat mijn voorouders goed waren in het overleven in schrale tijden. Ik zal niet zeggen dat ik eten niet lekker vind. Ik eet graag en ik eet met veel plezier. Maar ik eet gezond, gevarieerd, genoeg groente en fruit en maar zelden ‘uit de muur’ of kant en klaar. Toch ben ik dik.

Ik fiets regelmatig naar mijn werk, een half uur heen en een half uur terug. Of ik ga met de bus, wat betekent dat ik vier keer een kwartier moet lopen.
Dinsdagsavonds zwem ik, donderdags heb ik yoga. Ik ga regelmatig een avondje linedansen en ik doe voor het grootste deel mijn eigen huishouden. Ik doe veel vrijwilligerswerk in een tehuis voor gehandicapten, waarbij ik echt niet stilzit. Toch ben ik dik.

Dus is een van de eerste dingen die mijn nieuwe huisarts tegen mij zei: misschien moet je wat meer bewegen. Zonder te vragen hoeveel ik al beweeg.
En zegt een collega die ik nog nooit eerder gezien heb: heb je wel eens aan een dieet gedacht? Zonder dat ze een idee heeft van wat ik eet.

Natuurlijk heb ik wel eens aan een dieet gedacht. Dat ik dik ben wil namelijk niet zeggen dat ik stom ben. Of misschien was het wel stom dat ik ooit aan een dieet ben begonnen: Ik ben namelijk dik geworden van het lijnen wat ik in het verleden gedaan heb. Daarmee heb ik namelijk mijn lichaam geleerd om nog zuiniger om te gaan met energie.

Als ik terugkijk, denk ik dat mijn basisgewicht als volwassene rond de 80 kilo ligt. Maar uiteraard vond ik dat als jonge vrouw te veel. Ons hele modebeeld, onze hele cultuur indoctrineert ons namelijk met de gedachte dat vrouwen maatje 36 moeten hebben en niet maat 42/44. Dus ging ik op dieet. En nog eens en nog eens. Maar iedere keer als ik de teugels weer wat liet vieren, was ik na een paar jaar dikker dan daarvoor. En iedere keer ging mijn lichaam vrolijk verder met dik worden terwijl ik minder at dan daarvoor.

In Zwolle mogen we niet meer tijdens gewone uren zwemmen. Daar worden we naar speciale uren verbannen, net als de allochtonen en mensen met de ziekte van Parkinson. Maar wacht even… wij dikkerds bewegen toch nooit? Waarom moeten we dan een apart zwemuur hebben?
Het is trouwens vast niet omdat wij ons schamen omdat we dik zijn, maar omdat dik zijn afwijkend is van de norm. Omdat andere mensen ons niet in badpak willen zien.

De huidige cultuur veroordeelt iedereen die een maatje groter is. Je kunt geen tv aanzetten of er is een programma over ‘gezonder en beter leven’. En als je niet in zo’n programma terecht komt, maar in een reclameblok, dan gaat meer dan de helft van die reclames over producten die ons moeten helpen om slanker te worden. Allemaal producten met minder vet, terwijl vet helemaal niet de grootste boosdoener is. Suiker en zelfs kunstmatige zoetstoffen uit light-producten zijn zeker zo erg, zo niet erger. Maar de suikerlobby was in de jaren vijftig en zestig zo sterk, dat dat niet gezegd mocht worden. Dus kreeg vet de schuld. En kreeg je al die light-producten die je volgens de reclames onbeperkt mocht eten. Dus dat gingen we vrolijk doen met zijn allen. En met zijn allen werden we nog dikker.

En nu? Men gaat er klakkeloos vanuit dat dikkerds verkeerd en teveel eten en te weinig bewegen. Ook als dat helemaal niet zo is. En men gaat er ook klakkeloos vanuit dat we dom zijn. Als we slim waren, zouden we er immers wel voor zorgen dat we niet dik waren. Dat betekent dat als je dik bent, je jezelf voortdurend moet verdedigen. Ook tegenover mensen van wie je denkt: die zouden het toch beter moeten weten.

Mag ik vandaag alle slanke dennen uit de droom helpen? We zijn niet dom en ook niet besmettelijk. Dus als je me de volgende keer op straat tegenkomt, zeg me dan gewoon gedag en vraag me niet of ik aangekomen of afgevallen ben. Sinds ik een paar jaar geleden mijn weegschaal heb weggegooid, weet ik dat namelijk niet meer. Het interesseert me namelijk niet meer hoe zwaar ik ben. Ik voel me goed en ik heb het naar mijn zin. Ik schaam me niet voor mijn lijf. Prima lijf. Niks mis mee.

Ik ben redelijk gezond. Ik heb geen hoge bloeddruk, geen diabetes en mijn cholesterolgehalte is prima. Ik geniet zonder schuldgevoel van de maaltijden die ik met veel plezier en zorg klaarmaak. Houd alsjeblieft op met mij in het verdomhoekje te stoppen.

En aan alle vrouwen in Nederland zou ik willen zeggen: houd alsjeblieft op met lijnen. Ga bewegen, krijg plezier in je eigen lijf, probeer in godsnaam niet te passen in een modellenmaatje, waarin maar 2% van de vrouwen van nature past, maar wees blij met hoe je bent. Jij bent jij en jij bent niet beter in maat 38 dan in maat 48.

Christa, meer columns van haar lees je hier

Over yvonnevdhout

Ik ben gewichtscoach/trainer en auteur van het boek RE(d)T je gewicht, een realistische kijk op en aanpak van overgewicht. Ik ben van mening dat het volgen van (populaire) diëten, je niet helpen om blijvend af te vallen. Erger nog, juist mensen die regelmatig een dieet volgen worden uiteindelijk vaak zwaarder dan vóór het dieet. Het goede nieuws is dat dit niet aan jou ligt, maar aan de diëten zelf. Meer info over mij en mijn visie op afvallen vindt je op mijn site: www.redtjegewicht.nl
Dit bericht werd geplaatst in Gewichtige verhalen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s